کاش میشد

کاش میشد بجای ما آسمون دلگیر بشه

ابرای سپید بیاد یه نموره پیر بشه

اینقده گریه کنه اینقده بباره که

این زمین خشک و گرم تا یه عمری سیر بشه

کاش میشد غما رو شست غصه ها رو خواب کرد.

سردی جسم تو رو با مهربونی آب کرد

لحظه های با تو رو بین این همه دروغ

با یه لبخند قشنگ لحظه های ناب کرد

کاش میشد صدای تو پرکنه فضای رو باز

بشکنه مهر سکوت رو بشه چهره راز

توی شبهای سیاه بجای ماه بشینه

صورت قشنگ تو با یه ته چهره ناز

کاش میشد نگاه تو خیره باشه تو چشام

قبله باشه سمت تو،توبشی خود خدام

توی این سکوت شب بعد عمری عاشقی

طوری درگیر تو شم تا نفهمم که کجام

کاش میشد با چشم چپ یا که نه با چشم راس

طوری چشمک بزنی دل بگه خود خداس

تو بوسه بارون نگات بیصدا بهت بگم

آره جونم هر دو چشم انحصارا مال ماس

کاش میشد دوری تو واسه من یه خواب باشه

خیسی صورت من رد پای آب باشه

بجای این همه غم تو این شبای سرد

آغوش گرم تو و لحظه های ناب باشه